Ondanks mijn dyslexie, dyscalculie en ADD heb ik VMBO-TL afgerond en ben ik daarna HAVO gaan doen!

Mijn naam is Romy Bookholt ik ben 23 jaar en in 2006 ben ik  op Maupertuus gekomen.

Op de basisschool ging het niet goed tussen mij en de leraren,  daardoor gingen de resultaten achteruit. Er was ook te weinig aandacht voor mijn  leerproblemen, waardoor het leek alsof ik dom was. Vervolgens kreeg ik als advies VMBO Kader en daar waren mijn ouders en ik helemaal niet blij mee. We waren ervan overtuigd dat er meer in moest zitten.

Toen kwam Maupertuus in beeld. Ik ben daar in 2006 dus begonnen, in eerste instantie 4 dagen per week en nog 1 dag per week op mijn oude school. Als snel was duidelijk dat ik het op Maupertuus heel erg naar mijn zin had en dat de resultaten vanaf de eerste dag al verbeterden. De lessen in de kleine groepjes en de begeleiding ban de pedagogen en psychologen gaven mij het gevoel dat ik meetelde en dat er werd herkend dat ik het wel kon. Toen ben ik volledig op Maupertuus gebleven.

Ondanks mijn leerproblemen(Dyslectici, Dyscalculie en ADD), heb ik mijn VMBO TL kunnen halen en ben daarna HAVO gaan doen. Met alle hulp van de docenten en andere begeleiders heb ik dat ook gehaald.

De sfeer op Maupertuus vond ik ontzettend prettig. Ik kon namelijk moeilijk omgaan met leerkrachten of autoriteit door de vervelende ervaringen die ik heb gehad op mijn basisschool. Maupertuus bood mij een veilige ruimte met leerkrachten waarbij ik echt mijzelf kon en mocht zijn. Het is ook fijn dat er op Maupertuus niet gepest wordt, omdat iedereen weet dat er iets met de ander kan zijn waardoor hij hier op school zit. Het is dus niet gek als je niet meteen alles snapt, de docenten hebben veel geduld en leggen het steeds opnieuw weer uit.

Ik ben na al die jaren ook een band op gaan bouwen met de leerkrachten die ik heb gehad.

Nu ik van school af ben, kom ik regelmatig gezellig op bezoek om te vertellen hoe het nu met mij gaat en te vragen hoe het op Maupertuus gaat.  Wat ik zo fijn vind aan Maupertuus is dat ze echt kijken naar het kind zelf en wat hij/zij nodig heeft. Hierdoor voelde ik me echt gehoord en niet zomaar een van de leerlingen op een school.

Ik ben uiteindelijk de studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening gaan volgen op de HBO. Toen ik hoorde dat ik stage moest lopen dacht ik meteen aan Maupertuus. Toen ik dit voorstelde, ontvingen ze mij met open armen en waren ontzettend enthousiast toen ik er was. En ook nu voel ik mij weer helemaal thuis alsof ik nooit weg ben geweest.

Romy Bookholt

Maupertuus
Horstlaan 2
3971 LC Driebergen
Tel: 0343-533611
www.maupertuus.info
Email: driebergen@maupertuus.info

Van "tussen wal en schip vallen" naar toegevoegd-gerechtsdeurwaarder!

Eind jaren ’90 ben ik begonnen op Maupertuus. Destijds nog gehuisvest in Bosch en Duin.  Door leerproblematiek, later vastgesteld: dyslexie, had ik op de basisschool de nodige moeite mee te komen en kwam ik op achterstand. Ook bood het gekozen speciaal onderwijs geen uitkomst. Grote klassen en de ‘ergste’ gevallen welke de aandacht opeisten van docent en overige begeleiding.  Zodoende belandde ik tussen wal en schip. Via, via kwam ik bij Maupertuus terecht. In het begin had ik hier helemaal geen zin in. Weer een nieuwe school en ook nog een op flinke reisafstand.

Al snel voelde ik mij er thuis! Kleine klassen, veel aandacht, maar niet overdreven.  Een team om je heen dat  benaderbaar en ontspannen met je omgaat. Een heel huiselijk gevoel, veilig, gedeelde interesses en aandacht voor sport, creativiteit en ontspanning.  

Door paramedici en pedagogen binnen het schoolgebouw hoefde deze begeleiding ook niet nog eens na schooltijd te worden ingezet. Ook werden alle opdrachten zoveel mogelijk op school gedaan zodat je na een lange dag met reistijd gewoon thuis was en tijd genoeg had voor vriendjes uit je woonplaats en sport.  Ik herinner het als heel relaxte tijd. Spanning en stress van voor die tijd waren helemaal verdwenen.

Door de goede ervaringen en resultaten hebben mijn ouders en ik besloten om na de basisschool ook de middelbare school op Maupertuus te doorlopen. Destijds in een constructie met een reguliere MAVO waardoor ik 2/3 dagen per week samen met Maupertuus-klasgenoten, lessen volgde op regulier onderwijs.  Terugkijkend waardeer ik deze constructie. Voor het hele Maupertuus-team organisatorisch nogal een uitdaging.  Na het behalen van het MAVO-diploma heb ik Maupertuus verlaten en heb ik een MEAO-opleiding in het reguliere onderwijs behaald en daarna nog een HBO-rechten. Ook in mijn vervolgopleidingen heb ik bij strubbelingen nog eens contact gezocht met Maupertuus, en zij hebben mij hierin ook verder geholpen.  

Sinds enkele jaren ben ik werkzaam als toegevoegd-gerechtsdeurwaarder.

Het interessante aan dit vak vind ik het bemiddelen, het juridische heel praktisch maken en rechtvaardigheid, dat bereiken waar iemand recht op heeft met oog voor beide partijen. In dit vak heb ik te maken met mensen van diverse pluimage, van ’t Gooi tot de Bijlmer, particulier en bedrijf. Een afwisseling die mij goed bevalt. 

Een loopbaan en leven die ik zonder Maupertuus niet had kunnen bereiken! Ook niet een vanzelfsprekendheid dat mijn ouders de noodzaak inzagen en bereid zijn geweest te investeren in een schoolloopbaan via Maupertuus.. Ik ben ze dan ook samen met Maupertuus zeer dankbaar voor alle support wat heeft geresulteerd in succesvol afronden van mijn opleidingen en mij mede gevormd heeft tot de persoon die ik nu ben. 

Pieter Bas

Maupertuus

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen

Tel: 0343-533611

driebergen@maupertuus.info

www.maupertuus.info

Zit je in de klas, doe dan je smartphone in je tas!

Joy Visser is 16 jaar.
Joy is vorig jaar op Maupertuus geslaagd voor haar VMBO TL examen. Zij vertelt haar ervaringen met sociale media.

Joy gelooft dat de helft van de jongeren sociale media als negatief ervaart. Hierbij denkt ze aan negatieve filmpjes, pesterijen, haatcomments, enz.

Ook weet ze zeker dat de meisjes vaker verslaafd zijn dan de jongens. De meiden zijn meer bezig met hun omgeving, hun geroddel, hun uiterlijk, etc.

Joy gebruikt veel sociale media zoals Whatsapp, Snapchat, Instagram, Facebook, Pinterest en nog veel meer.

Ze gebruikt het elke dag, minstens elk uur van de dag en dan drukt ze zich nog zacht uit!

Ze gebruikt het met al haar vrienden, vriendinnen, familie en kennissen. Helaas zit er soms een vreemde tussen.

Het voordeel van sociale media is dat je snel contact hebt en berichten snel kan delen, maar het nadeel is weer dat er ook slechte berichten, negatieve berichten, foute films, etc. binnen kunnen komen. Joy gooit zeker 1x per week een foto op haar sociale media, ze weet het risico, dus let ze goed op wat voor foto ze er op zet!

Ze vertrouwt echt niet alles wat er binnenkomt, er zijn veel nepaccounts, gemaakte films, valse berichten, enz.

Ze is vaak ook gepest via sociale media en iedereen uit haar omgeving heeft wel eens pesterijen meegemaakt. Volgens Joy komt dit het meest via Whatsapp voor.

Haar advies is dat je dit vooral moet negeren, blokkeren en het bericht meteen moet verwijderen .

Over het gebruik van de smartphone op school heeft Joy duidelijk haar mening:

Smartphones moeten in de pauzes wel gebruikt mogen worden. Dat is de vrijheid voor iedereen. Naast de slechte dingen zijn er ook goede dingen die leerzaam zijn. Voor in de klas, bv boeken luisteren, films kijken, nieuws volgen enz. Maar over het algemeen is ze voor het niet gebruiken in de klas: Ben je in de klas, doe snel je smart Phone in je tas!

De sociale media zijn voor Joy een vervanging van de TV, die ze dan ook bijna nooit meer aan heeft!

Joy kan eigenlijk heel weinig buiten haar smartphone. Het langst zou zijn hoogstens 1 uur zonder, maar ze denkt dat ze er wel om de 15 minuten mee bezig is! Sociale media kan je socialer maken, want je maakt ook vrienden die verder weg wonen en waar je mee kunt contacten op welk moment dan ook.

Het kan ook eenzamer maken, want soms zit je in een gezelschap en iedereen is bezig met zijn Phone en niemand zegt iets tegen elkaar. Kijk maar eens in restaurants, trein, bus, aan tafel, etc.

Teveel gebruik van sociale media maakt je verslaafd, je kan er niet meer buiten, je let niet meer op je eigen omgeving, je kijkt niemand meer aan en kijkt alleen maar naar dat schermpje.

Enkele tips van Joy:

• Maak je profiel Privé 
• negeer meteen negatieve berichten, verwijder ze direct. Blokkeer de afzender.
• pas op met wat voor foto’s je er op zet.

Joy Visser

Maupertuus

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen

0343- 533611

www.maupertuus.info

driebergen@maupertuus.info

Online leven

In de naweeën van een ongetwijfeld drukke ochtendspits, stond ik, in het kader van een schoolreisje, met mijn klas in een halletje van de stoptrein van Driebergen naar Utrecht. Duidelijk geen gangbare ochtend van zomaar een schooldag en normaal gesproken toch reden genoeg voor wat opwinding. Schuddend door de vele spoorwisselingen stonden we schouder aan schouder. Maar van opwinding geen spoor te bekennen. Schuin tegenover mij stonden vijf leerlingen, hoofd voorover gebogen, druk in de weer met hun mobiele telefoon. Toen ik met een knipoog vroeg of ze zo’n schooluitje ook zo gezellig vonden, antwoordde ze zonder blikken of blozen dat ze met elkaar aan het ‘appen’ waren.

Mijn eerste reactie was er een vol vertwijfeling. ‘Wat is mis met praten?’ vroeg ik. Waarop er één direct reageerde; ‘niets hoor, maar zo kan iedereen het meteen zien.’ Tja, daar sta je dan. Geen speld tussen te krijgen.

Misschien was hun gesprek niet geschikt voor mijn oren. Wellicht bespraken ze mijn (in hun ogen natuurlijk) iets te oubollige vest. Of ze bepaalden wie welk huiswerk op ‘insta’ zou zetten, zodat de rest het in de namiddag kon overschrijven. Ik zal het nooit weten.

Wederom drong de vraag zich op wat de invloed is van dit ‘online leven’ op de jeugd. Waar kunnen wij er ons voordeel mee doen binnen het onderwijs? Maar ook; Wat zijn de gevaren en hoe kunnen wij ons hiertegen wapenen?

Deze generatie jongeren weet misschien niet beter. Voor aanvang van de basisschool hebben ze zich al ‘swipend’  door hun speelgoed heen geveegd.  Menig kleuter heeft vaak al aangetoond perfect in staat te zijn een nieuw filmpje op de Ipad te starten. Vaak tot grote bewondering van de ouders. Dit lijkt nog niet direct een verband te hebben met het bovenmatige gebruik van social media, maar de aandacht en interesse voor schermpjes is gewekt. Ik besef me dat deze theorie gebaseerd is op psychologie van de koude grond. Maar tot op heden ervaar ik toch vooral de nadelige gevolgen van intensief social media gebruik bij mijn leerlingen.

Twitter, Snapchat, Instagram, Pinterest, Facebook, een kleine greep uit het steeds groter wordende aanbod social media. Het biedt ongekende mogelijkheden volgens de kenners. Het is volgens diezelfde kenners slechts een kwestie van tijd voordat we het over de volle breedte inzetten in het moderne onderwijs. Er tegen strijden of er voor weglopen is zinloos, omarmen is het devies.

Maar zoals gezegd worden wij op Maupertuus toch vooral geconfronteerd met de nadelige kanten van het gebruik. Onze leerlingenpopulatie kenmerkt zich door leerlingen met leerproblemen en/of ontwikkelingsachterstanden. Zelfs zonder dergelijke problematieken weten we allemaal hoe snel een mailtje verkeerd over kan komen. Laat staan hoe dat is voor onze leerlingen. Een impulsieve uitlating via een sociaal medium is gauw geplaatst. Iemand met een sociaal emotionele achterstand, kan door een op het oog onhandig berichtje totaal van slag raken. Ons geluk is dat Maupertuus een kleine school is met korte lijntjes naar alle ouders. Zodoende kunnen we brandjes vaak tijdig blussen. Maar de dreiging ligt altijd op de loer.

Het is bij ons dan ook een goed gebruik dat alle leerlingen aan het begin van de dag hun mobiele telefoon inleveren bij hun mentor. Aan het eind van de dag krijgen ze deze weer terug. Dit voorkomt een hoop gedoe, maar uiteraard niet alles. Wij hebben natuurlijk geen invloed op wat er in de namiddag en avond allemaal gebeurt. Laat staan in de nacht. Leerlingen die ‘s nachts om drie uur nog berichtjes naar elkaar versturen, zijn eerder regel dan uitzondering. En dit gebeurt lang niet altijd uit eigen vrije wil. Ook binnen de social media is er sprake van groepsdruk. Laatst vertelde een meisje van vijftien dat ze enorm was opgelucht toen haar ouders haar mobiele telefoon hadden ingenomen. Met één berichtje ‘kan niet online, f#*k ouders’ was ze in haar beleving legaal offline. Haar omgeving verwachtte op social media namelijk niets meer van haar. Ze sliep weer goed, kwam uitgerust op school en kon zich weer richten op de zaken die er toe doen. Kennelijk tel je niet mee als je niet reageert op zogenaamde groepsgesprekken. Althans, zo beleven leerlingen het. Je moet continue van je laten horen. Of dat nou overdag is of diep in de nacht. En dat op meerdere social media tegelijkertijd natuurlijk. Ik geef het je te doen.

Je moet van goede huize komen om je ogen te sluiten voor deze ontwikkelingen. Als school is dat onmogelijk en zelfs onverantwoord. Feit is wel dat veel scholen, ondanks bergen protocollen, nog vaak handelingsverlegen zijn als het gaat om problemen met social media. Iedereen herinnert zich nog de nieuwsberichten over de verschrikkelijk gevolgen van online pesten een jaar geleden. Het staat dan ook als een paal boven water dat er op scholen veel aandacht aan dit onderwerp moet worden besteed.

Op Maupertuus ontvangen we binnenkort een toneelgroep die ons al spelenderwijs wegwijs gaat maken in de do’s and don’ts op het gebied van social media. Daarnaast zullen er nog meerdere blogs gewijd worden aan dit onderwerp.

De invloed van social media op de ontwikkeling van kinderen is groot. Zoveel is duidelijk. Nu is het zaak uit te vinden hoe we de risico’s ervan kunnen beperken en de mogelijkheden kunnen benutten.

Online leven met social media.

Voorlopig blijft het voor mij een raadsel wat er zo ‘sociaal’ aan is.

Luuk Leussink, mentor en docent op Maupertuus

Maupertuus

Hortslaan 2

3971 LC Driebergen

Tel: 0343-533611

Email: driebergen@maupertuus.info

www.maupertuus.info

Van gymzaal naar fundraising diner voor onderwijsproject MAUPERTHUIS!

Naast allerlei activiteiten met gesprekspartners zoals: Tweede Kamerlid Michel Rog, onderwijsjurist Katinka Slump, Marieke Hopman, De Lansbrekers, Ouders en Onderwijs en vooral scholen uit onze regio, was een hoogtepunt van dit project het fundraisingdiner op Maupertuus om een groot bedrag als start bij elkaar te krijgen voor 5 thuiszitters.

Voor het team van Maupertuus een enorme uitdaging om zoiets te gaan organiseren, wat ver buiten ons vakgebied ligt , maar daarnaast een prachtige uitdaging.

Wat komt er allemaal kijken bij het organiseren van een fundraising diner?

Allereerst een ruimte om te dineren, een kok, een cateraar, tafels, stoelen, glazen, kandelaars, bloemen, etc, etc en dat allemaal het liefst natuurlijk voor 0,0 euro!

Vervolgens; hoe kom je aan gasten  die een tafel willen kopen voor dit doel, prachtige spullen om een veiling en loterij te houden, een veilingmeester, bediening, ga zo maar door.

Als een grote brei kwam dit alles op ons af, aangezien dit plan pas in maart/april door Heleen voorgesteld werd en we in september met de “thuiszitters” wilden starten.

Taken werden verdeeld, mensen werden benaderd en gebeld, er werd gezocht naar ouders van oud-leerlingen in de hoek van horeca, bedrijven werden overvallen om iets aan te bieden voor de veiling/loterij en langzaam maar zeker kreeg het team van dit project meer en meer lef om lekker nonchalant restaurants en winkels binnen te stappen voor mooie objecten, bonnen, etentjes, etc  voor onze veiling. Juichend belden we elkaar weer op als er een tafel of een prachtig veilingitem was binnen gehaald! Even vergeten dat we eigenlijk psychologen, pedagogen en  leerkrachten waren, nee nu schuimden wij de straten af, belden vol overtuiging vreemden op , want we hadden maar 1 doel : “thuiszitters helpen”!

Dachten we bijna alles onder controle te hebben, belde de kok af of trok iemand zich onverwachts terug om gratis te helpen! Heel frustrerend , maar geen getreuzel, niet bij de pakken neer , direct op zoek naar een oplossing.

En ja, het ging lukken: 15 tafels verkocht, prachtige veilingitems, zoals een weekendje Ferrari in je bezit, super  VIP-AJAX kaarten, Litho’s van Corneille, wijnproeverij voor 10 personen, een rondleiding plus lunch voor 20 personen in de Tweede Kamer en ga zo maar door.

De gymzaal werd in een paar dagen omgetoverd tot een prachtige chique dinersalon, bediening gebeurde door vrijwilligers met hotelschoolervaring en Tom van ‘t Hek zou  die avond gastheer en veilingmeester zijn.

     

De gasten werden die avond door het projectteam naar hun tafels gebracht, de prachtigste wijnen, aangeboden door een lieve gever, werden ingeschonken en het feest kon beginnen. Vooraf kregen onze gasten een glaasje prosecco en heerlijke borrelhapjes als welkom.

Het diner verliep soepel, de sfeer was heel warm en gezellig en naast Tom hadden we ook twee gastsprekers die de gasten nog eens duidelijk maakten waarvoor we dit eigenlijk deden.

De veiling en loterij waren een gezellige warboel met veel biedingen tegen elkaar, wat ook precies de bedoeling was!

Aan het einde van deze prachtige avond keken we eigenlijk wel een beetje trots terug naar dit  door een stel “amateurs” georganiseerde fundraisingdiner.

De klapper was het bedrag dat er was opgehaald deze avond : 70.000,- euro.

Wij gaan ons nu dan ook weer als psychologen, pedagogen en leerkrachten voorbereiden om zeker 5 thuiszittende leerlingen in september te mogen ontvangen en begeleiden.

Dank, dank en nogmaals dank voor alle sponsors en vrijwilligers!

        

       

Team project “thuiszitters”

Met vriendelijke groet,

Reinier van Kuyk

Directeur  / psycholoog

www.maupertuus.info

Fluitend naar school

Kije kwam begin 2015 bij mij in de klas nadat hij anderhalf jaar lang geen onderwijs had gevolgd. Inmiddels durft hij weer met vertrouwen vooruit te kijken. Hij omarmt school en heeft grootse plannen voor zijn toekomst.

Samen met Kije heb ik zijn ervaringen van de afgelopen periode op Maupertuus op papier gezet. Aanleiding hiervoor is een project dat we enkele weken geleden op school zijn gestart. Het ‘Project Thuiszitters’ moet ertoe leiden dat we begin komend schooljaar een groep starten met 5 a 7 thuiszitters. De actualiteit schreeuwt om aandacht voor de in totaal 8000 kinderen die, mede dankzij het passend onderwijs, geen geschikt ‘passend’ onderwijs kunnen vinden. Ons initiatief lijkt een druppel op een gloeiende plaat, en dat is het natuurlijk ook. Maar kennelijk is het hedendaagse onderwijs niet in staat om aan de zorgbehoeften van sommige kinderen te kunnen voldoen. Het passend onderwijs is een nobel streven, maar voldoet tot op heden dus nog niet. Het opdoen van ervaringen met deze doelgroep en het delen van deze ervaringen met andere onderwijsinstellingen leiden hopelijk sneller tot oplossingen. Zo bezien is onze bijdrage wellicht een stukje groter dan die ene druppel.

September 2014 startte Kije op een reguliere middelbare school in Amsterdam. Kije heeft Asperger. Niet dat ik hier iets mee wil verklaren. Het is slechts een constatering. In zijn geval ervoer hij de klas als erg druk en kreeg hij daarnaast niet de aandacht die hij dacht nodig te hebben om goed te kunnen functioneren. Al snel leidde dit tot schoolverzuim. Korte tijd later ging Kije helemaal niet meer naar school. Hij leidde in deze periode een zeer passief bestaan. Hij leefde naar eigen zeggen meer en meer naar binnen gekeerd. Contact met de buitenwereld bestond louter uit gesprekken met hulpinstanties. Hoe langer Kije thuis zat, hoe groter de drempel werd om weer naar school te gaan.

Het was zijn vader die uiteindelijk contact zocht met Maupertuus. In goed overleg hebben we besloten dat het hoofddoel was om Kije weer onder de mensen te brengen. Het didactische element was van later zorg. Een aangepast rooster met drie dagen per week een dagdeel naar school moest Kije weer in een ritme brengen. Kije vond het waanzinnig spannend en voornamelijk niet leuk. Ondanks dat hij het fijn vond dat hij weer ergens welkom was, zette hij toch vooral zijn hakken in het zand. Zelf begrijpt hij nu weinig van zijn gedrag van toen. Enerzijds was hij moeilijk benaderbaar, anderzijds genoot hij van de aandacht die hij kreeg. Zijn bezoek aan Maupertuus had behalve de aandacht nog een ander positief gevolg. De hulpinstanties lieten hem nu namelijk grotendeels met rust.

Na een aantal weken had hij de wetten en regels binnen Maupertuus vrij aardig door. Hij volgde meer en meer lessen en was ook best bereid om wat werk te maken. Hiermee was de basis gelegd om zijn schoolgang verder uit te bouwen.

In deze fase vond Kije het lastig om aan te geven waar hij tegenaan liep. Nu kan hij dat beter. In zijn algemeenheid vond hij het vooral lastig dat hij weer ‘dingen moest doen’. Opstaan, soms zelfs wassen, aankleden, tandenpoetsen? Alledaagse gewoonten bleken allerminst vanzelfsprekend en kostten hem zodoende veel energie. Dit werd overigens al snel stukken beter nadat Kije verhuisde naar een gezinshuis in Leersum.

Een ander obstakel dat hij tegenkwam in deze fase betrof het leren.

Na zijn herintrede zag Kije school voornamelijk als een grote grabbelton waar hij naar hartenlust onderwerpen uit kon grabbelen om ze vervolgens te bestuderen. Enige vorm van structuur was ook hier niet te ontdekken. Het leren aan de hand van een methode of het opvolgen van instructies van een docent, leek hem dan ook volstrekt zinloos. Liever verloor hij zich in zogenaamde berekeningen van zwarte gaten in het heelal.

Nu, bijna anderhalf jaar later, zit Kije helemaal op zijn plek. De situatie in het gezinshuis in Leersum bleek van beide kanten niet te zijn wat men verwachtte. Inmiddels woont Kije daarom bij een vriend van zijn vader. Hij vindt daar zijn rust, er is structuur, hij krijgt aandacht en de ruimte voor zijn ‘mooie’ eigenaardigheden.

Hetzelfde geldt voor Maupertuus. Hij volgt al een jaar lang alle lessen en scoort fantastisch voor de toetsen. Kije bekent met een brede glimlach dat hij tegenwoordig soms zelf de stoorzender is. De tikkende potloden op de rand van een tafel, die hem aanvankelijk zo overprikkelden, komen nu vaak uit zijn hoek.

Voor nu is het havodiploma het doel op de korte termijn. Kije zelf ziet dit slechts als tussenstation. Hij wil met een vwo-diploma naar de universiteit om scheikunde te gaan studeren. Het verklaren van processen spreekt hem aan. ‘Stofje erbij, stofje eruit…’. Kortom; alles onderzoeken en het goede behouden.

De meest veelzeggende uitspraak van Kije zegt wellicht meer dan bovenstaande tekst. Op de vraag wat het fijnste is dat zijn schoolgang hem tot nu toe heeft opgeleverd, antwoordde hij; “Ik tel eindelijk weer mee”. 

Kije is op Maupertuus het leidend voorwerp wat betreft ons project. Hij is ons voorbeeld als het gaat om een succesvolle aanpak van een gestrande scholier. Als ervaringsdeskundige heeft Kije nog een aantal tips voor thuiszitters die de stap naar het onderwijs nog moeten zetten. Ik citeer.

- “Uit je gevoelens en laat weten wat je wilt. Dan pas krijg je begrip voor je situatie.”

- “Blijf niet te lang hangen in je eigen negatieve gevoel. Ook al lijkt het ‘niets hoeven’ op  

   korte termijn het meest veilig.“

- “Sta open voor verandering.”

Wat nou Asperger? Laten we het er gewoon op houden dat iedereen uniek is en een eerlijke kans verdient. Kije heeft zijn kans gegrepen en heeft zodoende de wind weer in de zeilen. Hij heeft zware stormen moeten trotseren, maar vaart nu lekker voor de wind, zijn toekomst tegemoet.

Geschreven door Luuk Leussink (mentor vo) en Kije (leerling Maupertuus)

Maupertuus

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen

www.maupertuus.info

tel: 0343-533611

driebergen@maupertuus.info

Uitvliegen naar de middelbare

De ingeslopen routine voor ouders van halen en brengen, intensief contact met de vaste leerkracht en pedagoog, de plek waar hun kind ook ons kind is; het gaat na het laatste jaar basisschool echt veranderen. Leuk zo’n nieuwe stap, ze worden echt groot! Spannend, waar gaat het kind middelbaar onderwijs volgen? Zorgen, gaat dat goed, die overstap?

De houvast die de leerlingen zelf hebben aan hun vaste programma en dagindeling, vaste leerkracht en bekende regels, zijn aspecten die het kind zelf als eerste noemt bij verandering als we het over de middelbare school gaan hebben. Leuk, misschien kunnen ze in de buurt van waar ze wonen wel weer naar school. Spannend, want hoe gaat dat als je weer de jongste van de school bent, bakken met huiswerk krijgt en steeds moet wisselen van lokaal en docent. Zorgen, durf ik dat, weer naar een nieuwe school?

De stap naar de middelbare school is een belangrijke en moet dus weloverwogen genomen worden. Hoe maak je de beste beslissing?

Net als we door het schooljaar heen steeds opnieuw een leerling bespreken en zijn ontwikkelingen onder de loep nemen om maatwerk te kunnen leveren, doen we dat bij deze overstap ook. Welk onderwijs past bij deze leerling, welke voorwaarden zijn nodig om zichzelf te kunnen zijn en zich verder te kunnen ontwikkelen. En, op welk schoolniveau zal deze leerling het best tot zijn of haar recht komen. Zet je hoog in of kies je voor een veiligere stap? Kies je voor groot en vernieuwend? Klein en persoonlijk? Veel sport? Aandacht voor de creatieve ontwikkeling? Doe je een beroep op het vergroten van zelfstandigheid of hou je de leerling liever nog even onder eigen vleugels.

Het belang van het kind is ons belang en samen met ouders en kind kijken we dan ook wat naar ons idee de beste route is om uit te vliegen.

Daar werken we hard voor. Geen musical en geen kamp, we werken door tot de laatste schoolweek, om er echt uit te halen wat er in zit. Saai? Helemaal niet. Lessen en werken geeft houvast en structuur en door het jaar heen beleven we met elkaar vele uitjes, koken we met regelmaat en vinden we sport en beweging heel belangrijk. Het is juist mooi om te zien dat de leerling in groep 8 zó groeit, dat hij steeds beter in staat is zelf aan te geven wat het nog wil leren en waar het nog mee wil oefenen. Ook de leerling waarvan dat nooit werd verwacht.

Naast de uitslagen van het leerlingvolgsysteem, de algemene werkhouding en prestaties door het jaar heen, wordt er voor gezorgd dat de laatst afgenomen IQ-test up-to-date is. Met al deze gegevens gaan we kijken wat het beste schoolniveau is. Met die uitslag in je achterhoofd ga je zoeken naar een school die echt bij het kind past.

Een leerling in het autistisch spectrum voelt zich vaak meer thuis op een school met duidelijke regels en vaste gezichten. Een zelfstandige leerling gaat graag de uitdaging aan van veel keuzevakken en groot en onbekend. De leerling met forse dyslexie heeft behoefte aan ondersteuning voor zijn leerprobleem. De ADHD’er kiest uiteindelijk toch liever voor een kleine school met persoonlijke aandacht.

Samen met ouders en kind gaan we op zoek. En als we dan een nieuw nest hebben gevonden, maken we gezamenlijk een proefvlucht. Voor alle leerlingen die buiten Maupertuus een geschikte plek vinden gaan we naar de betreffende middelbare school voor de zogeheten ‘warme overdracht’. Want achter de aanmelding van een naam, zit een kind, ons kind en die willen we zo goed mogelijk los laten. Wat is dit voor een leerling, op welke wijze leert dit kind het best en wat heeft het daar bij nodig? Belangrijke aspecten die van te voren worden besproken.

De beste vluchtroute kan ook betekenen dat een kind op Maupertuus blijft en daar in de brugklas komt. De vertrouwde omgeving en vaste pedagoog geven dan steun, net als de betrokkenheid en intensieve begeleiding bij huiswerk en alle veranderingen. Daarnaast heeft het vaak het voordeel dat we gaandeweg het jaar nog ruimte hebben om aan te sluiten op het beste leerniveau. Er kan makkelijker worden aangepast door bijvoorbeeld een aantal vakken op een hoger niveau te volgen of een extra vak te kiezen in de maatwerkgroep.

Zo vinden we voor iedereen de beste plek. En die is er echt. We hebben alle mogelijkheden al voorbij zien komen. Van leren voor kok, tuinman of fietsenmaker tot havo met sportklas en uitstroom naar het gymnasium.

Maar zover is het nog niet. Nu eerst nog even een paar maanden de oudste van de basisschool zijn en stoer doen op je wave-board, meedeinen met de lentekriebels en jezelf ontdekken als beginnende puber en ondertussen nog even genieten van het voorlezen na de pauze, houvast aan verwacht huiswerk, begrip voor te laat komen en nog heel even juf kunnen zeggen. En wij, wij houden ze nog even vast, een paar maanden. Ze zijn zo leuk om nu al uit te zwaaien.

Véronique de Booy, leerkracht Maupertuus

Maupertuus

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen

03430533611

driebergen@maupertuus.info

www.maupertuus.info