De lucht in

De zomervakantie staat voor de deur en het einde van het schooljaar nadert. Het is bijna tijd om de vleugels te spreiden, op naar de middelbare school!

Het doet mij denken aan een aflevering van de BBC serie 'Life stories', waarbij een setje brandganzen een nest op een steile rotswand bouwt. Deze plek biedt veiligheid en vertrouwen, een fijne plek om te groeien en leren. Tot het tijd is om de sprong te wagen en uit te vliegen. Het eerste dappere gansje stapt naar de rand. Aan de ene kant klaar voor de volgende stap, aan de andere kant bang om te vallen en onderuit te gaan. Maar met het vertrouwen van zijn ouders waagt het ietwat aarzelende kuikentje de sprong van een 120m hoge rotswand. Het lijkt eng, maar hij komt heelhuids beneden.

Binnen Maupertuus creëren wij ook een veilig nest voor ieder kind. Een plek waar een kind zich kan ontplooien, veilig voelt en vertrouwen krijgt in eigen kunnen. Waarbij een ieder uniek is en in zijn waarde wordt gelaten. Je mag er zijn en kijk eens wat je al kunt! Natuurlijk zijn sommige stappen eng en verkeer je wel eens in zwaar weer, maar met het vertrouwen van de juf, je klasgenoten, je eigen pedagoog/psycholoog, de paramedici en je ouders gaat het lukken! 

In het begin van het jaar is het van belang dat ieder kind zijn plekje vindt in het nest. Samen een groep vormen, elkaar accepteren, elkaar (letterlijk blindelings) vertrouwen en van elkaar leren. Wat heb jij nodig om straks uit te vliegen? Waar wil jij beter in worden? Wat is een fijne plek in de klas? Kortom; hoe kunnen anderen jou helpen te groeien. 

Gedurende het jaar bouw je samen veel op en leer je elkaar goed kennen. Wie heeft grootste broodtrommel verzameling in zijn lade en wie vindt zijn haar erg belangrijk? En bij wie hoort de uitspraak ‘nooit meer wassen, iedereen (met zweetgeur) vergassen'? De ander trakteert de klas weer regelmatig op schitterende dansmoves of laat iedereen lachen als toekomstig cabaretier. En als je het over bananen hebt, gaan alle gezichten dezelfde kant op. Lievelingseten van de juf? Appeltje, eitje: pizza!

Nu het bijna tijd is om het nest te verlaten, komt er een spannende nieuwe tijd aan. Als ik de kinderen vraag wat afscheid nemen van de basisschool voor hen betekent krijg ik  diverse antwoorden. Bij één jongen komt een grote grijns op zijn gezicht en antwoord: ‘Hoeraaa! Dan kan ik gaan spijbelen en naar de supermarkt in de pauze’. Anderen zien er ook wel de voordelen van: stoerdere jongens, je bent een stuk volwassener en krijgt nieuwe lesstof. Ook zijn er nadelen van de middelbare school die variëren van grotere klassen, lastige toetsen tot aan zwaardere tassen. Dat het echte serieuze leven lijkt te beginnen, wordt door één jongen gelijk van de baan geveegd: ‘Nou bij mij echt niet hoor!’.

Maar zo ver is het allemaal nog niet. Nu eerst even genieten van de laatste weken op de basisschool. De juf uitleggen dat Amerikaanse boxershorts het aller lekkerst zitten, ontdekken dat smurfenland helaas toch echt niet achter het heelal verstopt zit en hopen dat dit jaar nog een knap meisje in de klas komt. Met negen jongens in de klas is het erg gezellig, maar zoals ze zelf zeggen een ‘lekker wijf’ is welkom. 

Lieve mannen, 
Ik heb er zoals ieder jaar alle vertrouwen in dat jullie met beide ‘pootjes’ goed terecht komen. Terwijl jullie een hele leuke, nieuwe en spannende tijd tegemoet gaan, ga ik wederom beginnen met het bouwen van een nieuw nest. Zodat ook volgend jaar een ieder met vertrouwen kan uitvliegen en de sprong durft te maken.

Danielle Sijtsma, leerkracht basisonderwijs

Maupertuus 

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen
www.maupertuus.info

tel: 0343-533611

e-mail: driebergen@maupertuus.info

Adieu

Wie kent hem niet; de onderwijzer van het Franse plattelandsschooltje uit ‘Etre et avoir’. De man die in de slotscène de tranen uit zijn ogen wrijft als hij afscheid neemt van wat in het afgelopen schooljaar ‘zijn’ kinderen zijn geworden. Een hartverscheurend moment dat bij menigeen zorgt voor het nodige kippenvel. In een dergelijke docufilm vlieg je door de tijd en zijn alle aandoenlijke shots prachtig aan elkaar geplakt. Dat maakt het natuurlijk tot een rooskleurig geheel wat toewerkt naar een tranentrekkende eindclimax. Hoe anders is soms de beleving als je met je voeten in de modder staat. Gedurende een schooljaar moet je soms hemel en aarde bewegen om vóór de zomer tot een bevredigend eindresultaat te komen.

Eind augustus begint mijn gemoed zich te roeren. De vakantie is nog niet eens voorbij en toch krijg ik al een gevoel van heimwee naar die zorgeloze weken die dus nog niet eens voorbij zijn. Aan de andere kant voel je de kriebels om weer te beginnen langzaam de overhand nemen. De nieuwsgierigheid naar de samenstelling van je nieuwe groep, het weerzien van collega’s en de frisse ambitie om meer dan ooit al je goede voornemens na te jagen. Het is een bedenkelijke mix van emoties die me jaarlijks overvalt. Maar eenmaal een voet over de drempel betekent dat onvoorwaardelijke overgave aan het komende schooljaar. Je stapt in een trein die pas weer ergens in juli tot stilstand komt. Bon voyage!

De eerste weken van het nieuwe schooljaar staan voornamelijk in het teken van kennismaking in de ruimste zin van het woord. Ik wil dat de klas zo snel mogelijk een groep wordt. Her en der wordt wat gesnuffeld en sommigen doen waar nodig een symbolisch plasje en bakent zo zijn of haar territorium af. Als dan uiteindelijk de voorwaarden zijn gecreëerd om lekker te functioneren, kan de druk wat op de ketel.

Je daagt ze uit, jaagt ze op, prikkelt ze, kalmeert ze, overtuigt ze, inspireert ze en verveelt ze. Alles met als doel; groei en ontwikkeling. Want elke leerkracht belooft in gedachten zijn leerlingen een gouden toekomst. En elke leerkracht belooft zichzelf tegelijkertijd alles te doen wat binnen zijn mogelijkheden ligt om deze belofte na te komen. Maar hoe guur voelt soms de tegenwind tijdens dit proces als zelfs de vierde instructievorm van een breuk niet beklijft. Of wanneer de goedbedoelde bemoeienis van ouders niet per se bijdraagt aan de gewenste ontwikkeling van het kind. Hoe moedeloos kan een leerkracht zich voelen als die lieve leerling wel wil maar het niet doet, of wel doet, maar het niet lukt. Het is een lange stoeipartij om het beste in eenieder naar boven te halen. En het is deze uitdaging die het onderwijs zo eindeloos boeiend maakt. Als leerkracht zie je de kinderen soms meer uren per dag dan hun eigen ouders doen. En in al die uren deel je lief en leed, ga je soms door diepe dalen maar beleef je ook prachtige successen. Want zonder wrijving, geen glans. En aan het eind van het schooljaar voel je je plotseling heel even de onderwijzer uit ‘etre et avoir’. Je schudt wat handen, zwaait je leerlingen vriendelijk uit en beseft in stilte; wat is het toch een voorrecht om leerkracht te zijn. Het was weer een mooi jaar.

Santé!

Luuk Leussink, mentor/docent op Maupertuus

Maupertuus 

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen
www.maupertuus.info

tel: 0343-533611

e-mail: driebergen@maupertuus.info

Moeder én oud-leerling Melinde vertelt.

Het is inmiddels 28 jaar geleden dat ik bij Reinier en Rob op Maupertuus kwam.

Ik weet het nog heel goed. Ik had inmiddels al op 4 scholen gezeten en nergens voelde het goed. Ik was volgens de andere scholen onhandelbaar en het laatste advies wat mijn ouders gekregen hadden was dat ik naar een L.O.M. school zou moeten. Ze hebben dat advies opgevolgd (wisten zij veel) en mij op de L.O.M school aangemeld. In het begin vond ik het best grappig daar, maar als snel werd ik dood ongelukkig. Ik kwam iedere dag thuis met hoofdpijn en had regelmatig gevochten op school. Zo kon het niet langer, dat zag iedereen.

Gelukkig hadden mijn ouders via via gehoord dat Reinier en Rob hun eigen school begonnen waren speciaal voor kinderen met dyslexie en andere leerproblemen. Ik kende Reinier al van de Comeniusschool waar hij mij remedial teaching gaf. We konden het altijd goed met elkaar vinden en ik vond het altijd fijn om naar hem toe te gaan.

De eerste dag op Maupertuus was meteen goed, ik zat in de klas met 5 andere leerlingen in een wit huis in een kamer met serre. Om het huis heen was een enorme tuin met een groot grasveld en een heus bos. In het bos had ik met de meiden een mooie hut gebouwd en iedere pauze zaten we daar met z'n allen. In de klas was het rustig en iedereen kreeg de aandacht die hij of zij nodig had. Soms werd je uit de klas gehaald om naar ergotherapie, logopedie of fysiotherapie te gaan. Dat vond ik altijd een feest. Bij Trees (ergotherapie) deden we vaak een spelletje, daar kon ik altijd erg van genieten, vooral Mikado vond ik erg leuk. De gymlessen waren ook altijd te gek !We gingen in een busje naar de vliegbasis van Soesterberg om daar in een gymzaaltje les te krijgen. De heen-en terugreis was altijd lachen, gieren, brullen!

Al snel begon ik school echt leuk te vinden. Ik ging met sprongen vooruit en kreeg meer zelfvertrouwen: eindelijk snapte ik het, dat was zo fijn. Na ongeveer anderhalf  jaar gingen we met de hele school verhuizen naar de Amersfoortse weg. De school werd 2x zo groot en er kwam een klas bij. Ik wilde heel graag in de klas van Odette want daar zaten alle coole kinderen, dacht ik. Reinier had het heel slim opgelost door mij te laten denken dat ik de klas, waar ik in kwam, zelf had samengesteld. Het nieuwe gebouw was heel groot en heel mooi en er zat een nog grotere tuin bij met weer een mega grasveld. Ook in deze tuin had ik weer een mooie hut gebouwd, dit keer deden er ook jongens mee. Ik weet nog dat Sjoerd op school kwam. Hij woonde in een pleeggezin vlakbij school omdat zijn moeder helemaal in Schagen woonde .We fietsten altijd een stukje samen naar school en hij vertelde mij dat hij het helemaal niet leuk vond bij zijn pleeggezin. Ik heb mijn ouders gevraagd of hij niet bij ons mocht komen door de weeks en dat vonden ze goed. Zo had ik ineens een soort broer, waar ik natuurlijk stiekem een beetje verliefd op was. In het nieuwe gebouw zat ik boven in de klas bij Janneke . Soms zei ik dat ik naar de wc ging maar dan ging ik gewoon even een kopje thee drinken bij Rein. Dan bespraken we even van alles en daarna moest ik vlug weer naar boven .

Ik ben zo blij dat ik op Maupertuus heb gezeten. Door deze school heb ik heel goed leren omgaan met mijn dyslexie. Soms moet ik nog steeds erg om mezelf lachen om wat ik schrijf en vooral wat ik lees, maar daar kom je nooit meer van af en dat vind ik ook helemaal niet erg. Mensen met dyslexie zijn nou eenmaal heel erg leuk en ze kunnen er ook niks aan doen .

Na Maupertuus ben ik naar de MAVO gegaan. Ik heb mij diploma gehaald, alles op D niveau. In die tijd ging ik nog wel eens een lange rit maken op mijn pony en het gebeurde dan ook wel dat ik even een tussenstop maakte bij Rein op Maupertuus. Dat vond hij hilarisch en de kinderen op school vonden het ook te gek. Na de MAVO heb ik de Hotelschool gedaan en toen ik al aan het werk was, heb ik de opleiding Gastronomisch Sommelier gedaan. Alle opleidingen heb ik met goede cijfers afgerond en daar ben ik Maupertuus heel erg dankbaar voor.

Inmiddels ben ik de trotse moeder van 2 heerlijke zoons. Vier jaar geleden ging het erg slecht op school bij mijn oudste zoon Tim. Er waren een hoop vervelende dingen gebeurd en zijn prestaties gingen in een rap tempo achteruit. We hebben 2 jaar van alles geprobeerd om hem te helpen van psychologen naar bijles, naar ander les materiaal en hebben overwogen hem een jaar te laten doubleren. Dat doubleren was ook geen optie, aangezien hij al een jaar extra gekleuterd had. We zijn van het kastje naar de muur gestuurd .Ik zat werkelijk met mijn handen in het haar en ik zag mijn lieverd steeds ongelukkiger worden. Ook kreeg hij lichamelijke klachten als hoofdpijn en buikpijn, dit alleen omdat hij stress had van school. Al heel vaak ging er door mijn hoofd: kon hij maar naar Maupertuus net als ik, dan komt het helemaal goed met hem. Op een avond was ik klaar met werken en ik dacht, ik ga gewoon een mail sturen en kijken of Tim daar terecht zou kunnen. Ik kreeg meteen de volgende dag bericht terug. Reinier wist nog precies wie ik was en die zelfde week hadden we nog een afspraak. Tim mocht een dagje komen snuffelen.Toen ik hem kwam ophalen na die snuffeldag was hij helemaal door het dolle heen, zo leuk had het gehad. Hij mocht meteen de volgende maandag komen. Tim is in anderhalf jaar helemaal opgebloeid en is helemaal klaar gestoomd voor de middelbare school. Hij is zelfverzekerd en heeft zelfs zin in de Cito toetsen. Inmiddels hebben onze eerste open dag voor een middelbare school bezocht.

                                                     Thanks Maupertuus, You Rock!

Liefs, Melinde

Maupertuus
Horstlaan 2
3971 LC Driebergen
Tel: 0343-533611
www.maupertuus.info
Email: driebergen@maupertuus.info

Ondanks mijn dyslexie, dyscalculie en ADD heb ik VMBO-TL afgerond en ben ik daarna HAVO gaan doen!

Mijn naam is Romy Bookholt ik ben 23 jaar en in 2006 ben ik  op Maupertuus gekomen.

Op de basisschool ging het niet goed tussen mij en de leraren,  daardoor gingen de resultaten achteruit. Er was ook te weinig aandacht voor mijn  leerproblemen, waardoor het leek alsof ik dom was. Vervolgens kreeg ik als advies VMBO Kader en daar waren mijn ouders en ik helemaal niet blij mee. We waren ervan overtuigd dat er meer in moest zitten.

Toen kwam Maupertuus in beeld. Ik ben daar in 2006 dus begonnen, in eerste instantie 4 dagen per week en nog 1 dag per week op mijn oude school. Als snel was duidelijk dat ik het op Maupertuus heel erg naar mijn zin had en dat de resultaten vanaf de eerste dag al verbeterden. De lessen in de kleine groepjes en de begeleiding ban de pedagogen en psychologen gaven mij het gevoel dat ik meetelde en dat er werd herkend dat ik het wel kon. Toen ben ik volledig op Maupertuus gebleven.

Ondanks mijn leerproblemen(Dyslectici, Dyscalculie en ADD), heb ik mijn VMBO TL kunnen halen en ben daarna HAVO gaan doen. Met alle hulp van de docenten en andere begeleiders heb ik dat ook gehaald.

De sfeer op Maupertuus vond ik ontzettend prettig. Ik kon namelijk moeilijk omgaan met leerkrachten of autoriteit door de vervelende ervaringen die ik heb gehad op mijn basisschool. Maupertuus bood mij een veilige ruimte met leerkrachten waarbij ik echt mijzelf kon en mocht zijn. Het is ook fijn dat er op Maupertuus niet gepest wordt, omdat iedereen weet dat er iets met de ander kan zijn waardoor hij hier op school zit. Het is dus niet gek als je niet meteen alles snapt, de docenten hebben veel geduld en leggen het steeds opnieuw weer uit.

Ik ben na al die jaren ook een band op gaan bouwen met de leerkrachten die ik heb gehad.

Nu ik van school af ben, kom ik regelmatig gezellig op bezoek om te vertellen hoe het nu met mij gaat en te vragen hoe het op Maupertuus gaat.  Wat ik zo fijn vind aan Maupertuus is dat ze echt kijken naar het kind zelf en wat hij/zij nodig heeft. Hierdoor voelde ik me echt gehoord en niet zomaar een van de leerlingen op een school.

Ik ben uiteindelijk de studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening gaan volgen op de HBO. Toen ik hoorde dat ik stage moest lopen dacht ik meteen aan Maupertuus. Toen ik dit voorstelde, ontvingen ze mij met open armen en waren ontzettend enthousiast toen ik er was. En ook nu voel ik mij weer helemaal thuis alsof ik nooit weg ben geweest.

Romy Bookholt

Maupertuus
Horstlaan 2
3971 LC Driebergen
Tel: 0343-533611
www.maupertuus.info
Email: driebergen@maupertuus.info

Van "tussen wal en schip vallen" naar toegevoegd-gerechtsdeurwaarder!

Eind jaren ’90 ben ik begonnen op Maupertuus. Destijds nog gehuisvest in Bosch en Duin.  Door leerproblematiek, later vastgesteld: dyslexie, had ik op de basisschool de nodige moeite mee te komen en kwam ik op achterstand. Ook bood het gekozen speciaal onderwijs geen uitkomst. Grote klassen en de ‘ergste’ gevallen welke de aandacht opeisten van docent en overige begeleiding.  Zodoende belandde ik tussen wal en schip. Via, via kwam ik bij Maupertuus terecht. In het begin had ik hier helemaal geen zin in. Weer een nieuwe school en ook nog een op flinke reisafstand.

Al snel voelde ik mij er thuis! Kleine klassen, veel aandacht, maar niet overdreven.  Een team om je heen dat  benaderbaar en ontspannen met je omgaat. Een heel huiselijk gevoel, veilig, gedeelde interesses en aandacht voor sport, creativiteit en ontspanning.  

Door paramedici en pedagogen binnen het schoolgebouw hoefde deze begeleiding ook niet nog eens na schooltijd te worden ingezet. Ook werden alle opdrachten zoveel mogelijk op school gedaan zodat je na een lange dag met reistijd gewoon thuis was en tijd genoeg had voor vriendjes uit je woonplaats en sport.  Ik herinner het als heel relaxte tijd. Spanning en stress van voor die tijd waren helemaal verdwenen.

Door de goede ervaringen en resultaten hebben mijn ouders en ik besloten om na de basisschool ook de middelbare school op Maupertuus te doorlopen. Destijds in een constructie met een reguliere MAVO waardoor ik 2/3 dagen per week samen met Maupertuus-klasgenoten, lessen volgde op regulier onderwijs.  Terugkijkend waardeer ik deze constructie. Voor het hele Maupertuus-team organisatorisch nogal een uitdaging.  Na het behalen van het MAVO-diploma heb ik Maupertuus verlaten en heb ik een MEAO-opleiding in het reguliere onderwijs behaald en daarna nog een HBO-rechten. Ook in mijn vervolgopleidingen heb ik bij strubbelingen nog eens contact gezocht met Maupertuus, en zij hebben mij hierin ook verder geholpen.  

Sinds enkele jaren ben ik werkzaam als toegevoegd-gerechtsdeurwaarder.

Het interessante aan dit vak vind ik het bemiddelen, het juridische heel praktisch maken en rechtvaardigheid, dat bereiken waar iemand recht op heeft met oog voor beide partijen. In dit vak heb ik te maken met mensen van diverse pluimage, van ’t Gooi tot de Bijlmer, particulier en bedrijf. Een afwisseling die mij goed bevalt. 

Een loopbaan en leven die ik zonder Maupertuus niet had kunnen bereiken! Ook niet een vanzelfsprekendheid dat mijn ouders de noodzaak inzagen en bereid zijn geweest te investeren in een schoolloopbaan via Maupertuus.. Ik ben ze dan ook samen met Maupertuus zeer dankbaar voor alle support wat heeft geresulteerd in succesvol afronden van mijn opleidingen en mij mede gevormd heeft tot de persoon die ik nu ben. 

Pieter Bas

Maupertuus

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen

Tel: 0343-533611

driebergen@maupertuus.info

www.maupertuus.info

Zit je in de klas, doe dan je smartphone in je tas!

Joy Visser is 16 jaar.
Joy is vorig jaar op Maupertuus geslaagd voor haar VMBO TL examen. Zij vertelt haar ervaringen met sociale media.

Joy gelooft dat de helft van de jongeren sociale media als negatief ervaart. Hierbij denkt ze aan negatieve filmpjes, pesterijen, haatcomments, enz.

Ook weet ze zeker dat de meisjes vaker verslaafd zijn dan de jongens. De meiden zijn meer bezig met hun omgeving, hun geroddel, hun uiterlijk, etc.

Joy gebruikt veel sociale media zoals Whatsapp, Snapchat, Instagram, Facebook, Pinterest en nog veel meer.

Ze gebruikt het elke dag, minstens elk uur van de dag en dan drukt ze zich nog zacht uit!

Ze gebruikt het met al haar vrienden, vriendinnen, familie en kennissen. Helaas zit er soms een vreemde tussen.

Het voordeel van sociale media is dat je snel contact hebt en berichten snel kan delen, maar het nadeel is weer dat er ook slechte berichten, negatieve berichten, foute films, etc. binnen kunnen komen. Joy gooit zeker 1x per week een foto op haar sociale media, ze weet het risico, dus let ze goed op wat voor foto ze er op zet!

Ze vertrouwt echt niet alles wat er binnenkomt, er zijn veel nepaccounts, gemaakte films, valse berichten, enz.

Ze is vaak ook gepest via sociale media en iedereen uit haar omgeving heeft wel eens pesterijen meegemaakt. Volgens Joy komt dit het meest via Whatsapp voor.

Haar advies is dat je dit vooral moet negeren, blokkeren en het bericht meteen moet verwijderen .

Over het gebruik van de smartphone op school heeft Joy duidelijk haar mening:

Smartphones moeten in de pauzes wel gebruikt mogen worden. Dat is de vrijheid voor iedereen. Naast de slechte dingen zijn er ook goede dingen die leerzaam zijn. Voor in de klas, bv boeken luisteren, films kijken, nieuws volgen enz. Maar over het algemeen is ze voor het niet gebruiken in de klas: Ben je in de klas, doe snel je smart Phone in je tas!

De sociale media zijn voor Joy een vervanging van de TV, die ze dan ook bijna nooit meer aan heeft!

Joy kan eigenlijk heel weinig buiten haar smartphone. Het langst zou zijn hoogstens 1 uur zonder, maar ze denkt dat ze er wel om de 15 minuten mee bezig is! Sociale media kan je socialer maken, want je maakt ook vrienden die verder weg wonen en waar je mee kunt contacten op welk moment dan ook.

Het kan ook eenzamer maken, want soms zit je in een gezelschap en iedereen is bezig met zijn Phone en niemand zegt iets tegen elkaar. Kijk maar eens in restaurants, trein, bus, aan tafel, etc.

Teveel gebruik van sociale media maakt je verslaafd, je kan er niet meer buiten, je let niet meer op je eigen omgeving, je kijkt niemand meer aan en kijkt alleen maar naar dat schermpje.

Enkele tips van Joy:

• Maak je profiel Privé 
• negeer meteen negatieve berichten, verwijder ze direct. Blokkeer de afzender.
• pas op met wat voor foto’s je er op zet.

Joy Visser

Maupertuus

Horstlaan 2

3971 LC Driebergen

0343- 533611

www.maupertuus.info

driebergen@maupertuus.info

Online leven

In de naweeën van een ongetwijfeld drukke ochtendspits, stond ik, in het kader van een schoolreisje, met mijn klas in een halletje van de stoptrein van Driebergen naar Utrecht. Duidelijk geen gangbare ochtend van zomaar een schooldag en normaal gesproken toch reden genoeg voor wat opwinding. Schuddend door de vele spoorwisselingen stonden we schouder aan schouder. Maar van opwinding geen spoor te bekennen. Schuin tegenover mij stonden vijf leerlingen, hoofd voorover gebogen, druk in de weer met hun mobiele telefoon. Toen ik met een knipoog vroeg of ze zo’n schooluitje ook zo gezellig vonden, antwoordde ze zonder blikken of blozen dat ze met elkaar aan het ‘appen’ waren.

Mijn eerste reactie was er een vol vertwijfeling. ‘Wat is mis met praten?’ vroeg ik. Waarop er één direct reageerde; ‘niets hoor, maar zo kan iedereen het meteen zien.’ Tja, daar sta je dan. Geen speld tussen te krijgen.

Misschien was hun gesprek niet geschikt voor mijn oren. Wellicht bespraken ze mijn (in hun ogen natuurlijk) iets te oubollige vest. Of ze bepaalden wie welk huiswerk op ‘insta’ zou zetten, zodat de rest het in de namiddag kon overschrijven. Ik zal het nooit weten.

Wederom drong de vraag zich op wat de invloed is van dit ‘online leven’ op de jeugd. Waar kunnen wij er ons voordeel mee doen binnen het onderwijs? Maar ook; Wat zijn de gevaren en hoe kunnen wij ons hiertegen wapenen?

Deze generatie jongeren weet misschien niet beter. Voor aanvang van de basisschool hebben ze zich al ‘swipend’  door hun speelgoed heen geveegd.  Menig kleuter heeft vaak al aangetoond perfect in staat te zijn een nieuw filmpje op de Ipad te starten. Vaak tot grote bewondering van de ouders. Dit lijkt nog niet direct een verband te hebben met het bovenmatige gebruik van social media, maar de aandacht en interesse voor schermpjes is gewekt. Ik besef me dat deze theorie gebaseerd is op psychologie van de koude grond. Maar tot op heden ervaar ik toch vooral de nadelige gevolgen van intensief social media gebruik bij mijn leerlingen.

Twitter, Snapchat, Instagram, Pinterest, Facebook, een kleine greep uit het steeds groter wordende aanbod social media. Het biedt ongekende mogelijkheden volgens de kenners. Het is volgens diezelfde kenners slechts een kwestie van tijd voordat we het over de volle breedte inzetten in het moderne onderwijs. Er tegen strijden of er voor weglopen is zinloos, omarmen is het devies.

Maar zoals gezegd worden wij op Maupertuus toch vooral geconfronteerd met de nadelige kanten van het gebruik. Onze leerlingenpopulatie kenmerkt zich door leerlingen met leerproblemen en/of ontwikkelingsachterstanden. Zelfs zonder dergelijke problematieken weten we allemaal hoe snel een mailtje verkeerd over kan komen. Laat staan hoe dat is voor onze leerlingen. Een impulsieve uitlating via een sociaal medium is gauw geplaatst. Iemand met een sociaal emotionele achterstand, kan door een op het oog onhandig berichtje totaal van slag raken. Ons geluk is dat Maupertuus een kleine school is met korte lijntjes naar alle ouders. Zodoende kunnen we brandjes vaak tijdig blussen. Maar de dreiging ligt altijd op de loer.

Het is bij ons dan ook een goed gebruik dat alle leerlingen aan het begin van de dag hun mobiele telefoon inleveren bij hun mentor. Aan het eind van de dag krijgen ze deze weer terug. Dit voorkomt een hoop gedoe, maar uiteraard niet alles. Wij hebben natuurlijk geen invloed op wat er in de namiddag en avond allemaal gebeurt. Laat staan in de nacht. Leerlingen die ‘s nachts om drie uur nog berichtjes naar elkaar versturen, zijn eerder regel dan uitzondering. En dit gebeurt lang niet altijd uit eigen vrije wil. Ook binnen de social media is er sprake van groepsdruk. Laatst vertelde een meisje van vijftien dat ze enorm was opgelucht toen haar ouders haar mobiele telefoon hadden ingenomen. Met één berichtje ‘kan niet online, f#*k ouders’ was ze in haar beleving legaal offline. Haar omgeving verwachtte op social media namelijk niets meer van haar. Ze sliep weer goed, kwam uitgerust op school en kon zich weer richten op de zaken die er toe doen. Kennelijk tel je niet mee als je niet reageert op zogenaamde groepsgesprekken. Althans, zo beleven leerlingen het. Je moet continue van je laten horen. Of dat nou overdag is of diep in de nacht. En dat op meerdere social media tegelijkertijd natuurlijk. Ik geef het je te doen.

Je moet van goede huize komen om je ogen te sluiten voor deze ontwikkelingen. Als school is dat onmogelijk en zelfs onverantwoord. Feit is wel dat veel scholen, ondanks bergen protocollen, nog vaak handelingsverlegen zijn als het gaat om problemen met social media. Iedereen herinnert zich nog de nieuwsberichten over de verschrikkelijk gevolgen van online pesten een jaar geleden. Het staat dan ook als een paal boven water dat er op scholen veel aandacht aan dit onderwerp moet worden besteed.

Op Maupertuus ontvangen we binnenkort een toneelgroep die ons al spelenderwijs wegwijs gaat maken in de do’s and don’ts op het gebied van social media. Daarnaast zullen er nog meerdere blogs gewijd worden aan dit onderwerp.

De invloed van social media op de ontwikkeling van kinderen is groot. Zoveel is duidelijk. Nu is het zaak uit te vinden hoe we de risico’s ervan kunnen beperken en de mogelijkheden kunnen benutten.

Online leven met social media.

Voorlopig blijft het voor mij een raadsel wat er zo ‘sociaal’ aan is.

Luuk Leussink, mentor en docent op Maupertuus

Maupertuus

Hortslaan 2

3971 LC Driebergen

Tel: 0343-533611

Email: driebergen@maupertuus.info

www.maupertuus.info